Column

Column nr. 6
Zoet masker.

Terwijl ik dit verhaal schrijf heb ik honing op mijn gezicht. Ja, je leest het goed en nee ik ben hier niet doorgedraaid en ik verveel me ook niet. Ik heb het gelezen in het tijdschrift Libelle van oktober 2010. In column 5 schreef ik jullie dat ik stiekem hoopte dat Jan nog een keertje langs zou komen. Nog voordat de column op de website geplaatst is, krijg ik een telefoontje van Jan. "Wat zou je ervan vinden als ik morgen naar je toekom"? Super leuk natuurlijk! Ik vraag of hij wat van de oude libelles voor mij mee wil nemen. Ik had twee dikke leesboeken meegenomen en die heb ik inmiddels uitgelezen. Vandaar mijn vraag naar deze tijdschriften. Als Jan dan weer naar huis is en ik nog anderhalve week hier verblijf, heb ik toch nog wat te lezen.
Die libelles hebben een hele reis achter de rug. Mijn schoonmoeder in Nederland heeft al jaren een abonnement en wanneer Jan bij haar op bezoek gaat, krijgt hij de uitgelezen libelles mee. En zo belanden ze in Frankrijk. Vaak zitten wij zondagochtend lui op de bank wat te lezen. Ik vind het leuk om de recepten uit te scheuren en vervolgens natuurlijk uit te proberen en er staan leuke verhalen in. Nu heb ik hier in Spanje dus een stapel oude libelles liggen. Aan het eind van de middag, als ik klaar ben met schrijven, ga ik meestal even met een kop thee buiten zitten. In de schaduw, uit de wind op een ligbed en sinds kort dus ook met een libelle. Ik sla een bladzijde om en lees:' honing een natuurlijke mooimaker. Er staat dat al sinds de klassieke oudheid honing gebruikt wordt als schoonheidsmiddel. 'Cleopatra baadde naar verluidt niet alleen in melk, maar gebruikte ook honing bij haar dagelijkse schoonheidsritueel.' Alle goede eigenschappen van honing worden beschreven en verschillende schoonheidsreceptjes gegeven. Ik kies voor de eenvoudigste en snelste tip. Ik ben dol op natuurlijke producten en wil het dus uitproberen. Ik kies voor een zoet masker. Honing is zo mild voor de huid dat het perfect geschikt is om een masker van te maken, staat er geschreven. Ik doe een eetlepel honing in een schaaltje en zet het in een pannetje heet water, samen met twee eitjes die ik gelijk maar even kook voor mijn lunch. Even roeren en als de honing vloeibaar en lauw is smeer ik het op mijn gezicht. Mmm, ik lik mijn lippen en vingers af, dat begint goed. Ik had verwacht dat het trekkerig zou voelen, maar het voelt vooralsnog prettig. Ik hoop dat er niemand aanbelt, want het lijkt wel of ik een enge huidziekte heb. Soms wordt er aangebeld om te collecteren voor kinderen met aids, of er staat een diepvries vrachtautootje in de straat met allerlei diepvries producten, voor de verkoop. De man gaat alle huizen langs, belt aan om zijn waar aan te prijzen. En gisteren belde mijn buurvrouw Petra aan om te vragen of ik zin had om een kop thee bij haar te komen drinken. Dat heb ik gezellig samen met Nina gedaan. Maar nu ben ik even niet toonbaar…………straks des te meer is mij immers beloofd. Als de buurtbewoners mij nu zouden zien, gaan ze van schrik nog collecteren voor mij!
Er wordt in dit artikel onder andere beloofd dat de honing de huid hydrateert, de huidcellen jong houdt en de veroudering vertraagd! Dan heeft het ook nog eens een antibacteriële en helende werking door alle vitaminen, mineralen en spoorelementen die de honing rijk is. Kortom een wondermiddel dus. Na vijftien minuten mag ik het masker met lauw water van mijn gezicht wassen. Ik loop mijn badkamertje in en zie dat er een dikke druppel honing op mijn trui zit en de honing zit ook in mijn haren, ondanks dat ik het in een staart heb gebonden. Bah, het plakt en is hard geworden. Op mijn gezicht is de honing nog steeds zacht en vloeibaar door mijn lichaamstemperatuur neem ik aan. Vandaar die druppel honing op mijn trui, en er hangen druppels aan mijn kin. Ik had natuurlijk even een kwartiertje moeten gaan liggen. Tja, ondanks tien jaar in Frankrijk wonen, blijf ik toch een praktisch ingestelde allochtoon en doe ik graag meerdere 'dingen' tegelijk zoals nu. Eieren koken samen met het bereiden van mijn zoete masker, dat weer zijn werk doet als ik deze column schrijf. Maar mijn test resultaat mag er zijn! Mijn huid ziet er toch beter uit, de poriën zijn verkleint en mijn huid voelt glad en zacht aan! Heus, en dit zijn geen 'gebakken zoete broodjes'. Probeer het zelf maar eens! Mijn eieren zijn gekookt en afgekoeld en ik ga een salade maken van ijsbergsla, tomaat, zwarte olijven, walnoot, ei en dit alles overgoten met een heerlijke dressing van honing, vergezeld van twee knapperige broodjes overgoten met een zoet masker.

Column nr. 5
Inburgeren maar dan zonder cursus en diploma uitreiking.

Het is inmiddels 2012 en de maand december is omgevlogen. Na me gesettled te hebben in mijn huisje heb ik de buurtbewoners en hun vaste gewoontes leren kennen. Zo wonen er behalve Spaanse gezinnen ook Nederlandse, Engelse, Duitse en Franse families in de straat en voor sommige is het een tweede huis. Er staan ook huisjes leeg. Petra en Peter wonen een paar huizen verderop. Ze hebben een makelaarskantoor aan huis en twee leuke honden. Meestal wandelt Petra met de honden en regelmatig maken we een praatje. 'Als er iets is dan klop je maar bij ons aan hoor', zegt ze vriendelijk. Verder worden Jan en ik en twee Franse echtparen uitgenodigd om tijdens de jaarwisseling bij hun een borrel te komen drinken.
Petra vertelt over de mensen en hun honden. Want wat wonen hier veel honden in de straat. Volgens Petra ongeveer vijftig. Ze noemt de nationaliteit van de baasjes en het ras van hun hond(en) op. Dat ik nu net ook in deze straat terecht kom met mijn negen maanden jonge Nina. Al die honden verblijven overdag in de ommuurde tuinen achter hekken. Als één hond blaft, geeft de hele hondenbuurt antwoord. En Nina antwoordt het eerst, het luidst en langst, ze wil de laatste blaf hebben. Ze zit op wacht achter het hek van ijzeren spijlen waartussen gaas zit. Als ze met haar scherpe gehoor ook maar iets hoort aan voetstappen of geritsel of een deur blaft ze en ja, dan gaan de andere honden ook blaffen. Nina is vastberaden mij en ons nieuwe onderkomen te beschermen met haar leven. Dit is heel edelmoedig van zo een klein hondje en ook vermoeiend voor haar en voor mij. Als er iemand met een hond langs het hek wandelt dan verandert mijn Malteser puppy in een volwassen pitbull terriër. Ze laat haar tanden zien en gromt gemeen. Ik probeer het af te leren door haar streng toe te spreken en haar met andere honden en mensen in contact te brengen, haar gerust te stellen en zachtjes toe te spreken dat het goed is. Het werkt eventjes; bij de volgende prikkel blaft ze weer alsof haar leven er van af hangt. Zucht.
Vanuit de fietstas gromt en blaft ze ook naar baasjes en hun honden die we voorbij fietsen. Op zo'n moment ben ik bang dat ze uit de fietstas springt en zij zich bezeerd. Ik ga er iets op bedenken zodat het haar niet gaat lukken en ik van mijn fietstochtjes met haar kan genieten in plaats van dat ik in de stress raak als ik iemand met een hond zie wandelen.
Binnen gaat het goed en 's nachts ligt ze lief tegen me aan te slapen, heel onschuldig en schattig…totdat ze 's morgens haar brutale donkere kraaloogjes open doet en haar taak om 'ons fort' te bewaken weer op haar neemt. Als we terug zijn in Frankrijk ga ik hulp zoeken en misschien een hondentraining volgen oftewel een inburgeringscursus voor honden. Het lijkt mij goed voor Nina dat zij leert omgaan met andere hondenrassen en hun gewoontes leert accepteren. Ik denk dat het een zware klus gaat worden, voor mij dan.
Iedere dag wandelt een zoon van rond de 50 met zijn moeder op leeftijd aan zijn arm meerdere keren per dag de straat op en neer. Als ik naar haar opgezwollen benen kijk denk ik dat ze problemen heeft met haar bloedcirculatie. Zij is klein met een vriendelijk gezicht en lieve ogen en loopt aan de arm van haar zoon, een stok in haar andere hand. De zoon straalt, zoals de meeste Spanjaarden doen, trots uit. Maar ook zorgzaamheid, geduld en liefde. Ik hoor hem tegen zijn moeder praten en ze geeft af en toe een antwoord, maar ze heeft haar adem en aandacht nodig voor haar wandeling. Ze moet flink doorlopen, ik denk dat ze inmiddels wel getraind is voor een marathon. Als ze voorbij wandelen zegt moeder wat liefs tegen Nina en groeten wij elkaar met Buenas Dias of Buenas Tardes (Goeden morgen/avond). En vraagt ze mij of alles goed gaat. Ze woont met haar zoon, schoondochter en klein zoon samen. En ze hebben een prachtige hond.
Ook mijn Spaanse buurman Martin is een vriendelijke jonge man van 37 jaar. Zijn hond Chico is een Colli, een reu van elf jaar en incontinent. Zijn hond is goed opgevoed en luistert naar hem, hij is streng maar ook heel lief voor Chico en gelukkig vindt hij Nina heel mooi en lief. Ik vraag of hij geen last heeft van haar geblaf. Nee hoor, hij begrijpt haar en haar blaffen. Ze is klein en is stress gevoelig, dat is heel normaal, vindt hij. Hij zelf werkt op de ambulance en heeft onregelmatige werktijden. Hij is gespecialiseerd in reanimatie en herseninfarcten, zo verteld hij mij. Hij laat me ook een stapel foto's zien van ongelukken waarbij hij hulp heeft verleend. Hij zegt mij dat als ik ziek wordt of iets breek, ik het aan hem moet vertellen want dan brengt hij mij naar het ziekenhuis en direct naar de dokter, zodat ik niet hoef te wachten. Wat een zorgzaamheid.
Als zijn familie bij hem op bezoek is, gaat hij buiten op het achterplaatsje met hen in het zonnetje zitten. Zijn en mijn achterplaatsje zijn gescheiden door een kniehoog muurtje. Hij zit met zijn familie aan de koffie en cake. Als hij mij ziet biedt hij mij direct ook cake en koffie aan. Ik zeg nee en bedank hem vriendelijk maar daar neemt hij geen genoegen mee. Hij snijdt een stuk cake af en serveert het mij op een schotel. Hij vraagt of ik koffie of thee wil en stelt mij voor aan zijn familie. Allemaal zijn ze zo vriendelijk en open, ik voel me welkom en vind het jammer dat ik de Spaanse taal niet spreek. Toch is er ook onrust in de straat en wel bij mij aan de overkant. Er woont een echtpaar uit Nederland en naast hun een Spaans echtpaar. Er is een rieten mat als schutting tussen hun huizen. De Spaanse heeft een mooie tuin met veel bloeiende bloemen. Ook een prachtige klimplant met paarse bloemen, die volop in de winter bloeit. De Nederlandse buurman heeft last van de blaadjes die bij hem op de oprit vallen. Hij mag alles wat over de schutting hangt afknippen van zijn Spaanse buurvrouw. Echter de dag voordat zij naar Nederland vertrekken voor drie weken, snoeit hij haar plant en vervolgens giet hij gif bij de wortels. Dit volgens de Spaanse vrouw. Ze heeft dit niet gezien, maar ze concludeert dit omdat de klimplant die oersterk is en al jaren groeit en bloeit, binnen een paar dagen mors dood is en ze kan zo de takken uit de grond trekken. Ik hoor het verhaal van Petra en ben ontzet dat een landgenoot zo lomp kan zijn tegen zijn buren. De Spaanse overbuurvrouw is woest en zal hem hier op aanspreken als hij terug komt…………………………………………………. Ik ben benieuwd hoe dit gaat aflopen. De Nederlandse overbuurman heeft vast geen inburgeringscursus gevolgd, hij is in ieder geval niet geslaagd en krijgt geen diploma. Dan heb ik veel bewondering voor al de mensen die naar Nederland komen en zich willen aanpassen en wel de cursus volgen en een diploma halen.
Hoe zit dat nu met die Europese Unie in de praktijk? Het inburgeren gaat toch niet alleen over de economie, de regels kennen of de taal goed spreken en hoofddoekjes wel of niet toestaan. Maar over tolerantie, acceptatie, begrip en compassie. De taal van het hart is niet afhankelijk van een Nationaliteit maar is een Universele taal. Immers, waar een hart klopt is Liefde!

Column nr. 4
Luisteren naar mijn ziel.

Nadat ik mij begin december geïnstalleerd heb in mijn huisje heb ik drie weken in een schrijf stroom gezeten. Als ik de dag begin ben ik helemaal blanco in mijn hoofd. Ik weet dat ik ga schrijven, meer ook niet. Iedere ochtend, na mijn sport, ontbijt en meditatie ga ik achter mijn laptop zitten. De woorden lijken vanuit het niets naar buiten te stromen. Ik zeg 'lijken' want dat is natuurlijk niet zo. Het is een samenkomen van 30 jaar zelfontwikkeling en studie en van wat ik in mijn voorafgaande levensjaren en vorige levens aan ervaringen heb opgedaan.
De eerste ochtend dat ik achter mijn laptop ging zitten realiseerde ik mij na een klein half uurtje en 283 woorden IK DOE HET ! Ik luister naar het verlangen van mijn ziel. Mijn verhaal ontstaat en vanuit het niets komt er vorm in. Ik jubelde van blijdschap. Nooit geweten dat jubelen zo lekker voelt. Ik voelde me levendig, sprankelend en blij. "Nina, zei ik, we doen het, we zijn begonnen aan ons boek !" Nina keek me met haar donkere oogjes aan, zo van: 'Het zal wel. Ik doe niet anders dan doen wat ik wil doen. Zoals lekker blaffen naar alles wat beweegt en langsloopt of als er iets enigszins geluid maakt, zoals het aanslaan van de koelkast.' Oké, ik sta weer met mijn beide benen op de grond en ik ga weer achter mijn laptop zitten en schrijf verder. Het geluksgevoel blijft bij me en dat is wel zo fijn.
Zoals ik schreef in mijn eerste colomn, heb ik altijd het verlangen gehad om een boek te schrijven. En nu is de tijd rijp om dit verlangen te manifesteren. Dat NU is wel heel bijzonder. Ik had dit niet tien of vijf jaar eerder kunnen doen om de redenen dat ik mij schuldig gevoeld zou hebben tegenover mijn gezin om tien weken in mijn uppie te gaan zitten schrijven. Daar komt bij dat mijn drukke leven van veel reizen voor mijn studie en een healing praktijk draaiende houden, naast een gezin verzorgen, praktisch gezien ook geen goed moment was. Inmiddels zijn onze dochters op zichzelf gaan wonen. Echter voor Jan, mijn echtgenoot en mijzelf is het een uidaging. Daar komt bij dat ik geen of een hele zwakke internetverbinding heb via een pre-paid-stick. Skypen is daardoor jammer genoeg niet mogelijk. Mobiel bellen en sms-en gaat wel.
Jan en ik zijn regelmatig een week alleen geweest, maar tien weken is andere koek. We missen elkaar vanaf dag één, ondanks dat we ons er lang genoeg op hebben kunnen voorbereiden. Het is geen drama, toch is het zo nu en dan moeilijk, maar we kunnen het ook los laten. Nu wisten we al dat we in voor- en tegenspoed van elkaar houden, maar door deze afstand voelen en begrijpen we nog meer hoe diep onze liefde voor elkaar is. De vanzelfsprekendheid er voor elkaar en met elkaar te zijn, is nu niet meer zo vanzelfsprekend. We waarderen elkaar meer en zijn dankbaar dat we 'samen' zijn. Het helpt dat Jan twee weken rond de feestdagen naar mij toegekomen is en onze dochters een week rond Kerst ook bij ons in het zonnige Spanje zijn geweest. Het zijn hierdoor slechts acht weken zonder elkaar geworden. En stiekem hoop ik dat Jan nog een keer een weekje langs komt.
Het was, ook al keek ik enorm naar hen uit, toch onverwacht moeilijk omschakelen. Ik heb drie weken zo intensief in mijn innerlijke zelf en in stilte geleefd, dat ik na hun aankomst twee dagen nodig heb gehad om weer naar buiten toe gericht te zijn en mijn ritme van de afgelopen tijd los te laten. Het ging mij makkelijker af om na hun vertrek weer naar binnen te gaan en de draad van het schrijven op te pakken, ondanks het gemis van hun gezellige aanwezigheid. Ik heb twee tegen over gestelde energieën bij elkaar gebracht. Liever gezegd, ik heb de energie van gezelligheid en naar buiten gericht zijn met de energie van mijn innerlijke stilte en naar binnen gericht zijn, samen laten smelten in mijn hart tot iets nieuws. Hierdoor kwam ik weer in mijn kracht en in mijn dag- en schrijfritme.
Het is mij vorig jaar gelukt om tijd vrij te plannen. Achteraf gezien is dat belangrijk geweest ter voorbereiding op deze tien weken. Ik ben er nu klaar voor. Ik geloof dat alles gebeurd op precies het juiste moment, niet te vroeg en niet te laat. Je kunt het moment mislopen als je niet bewust het leven leeft door altijd maar door te hollen op zoek naar jouw geluk. Je hoort dan niet de stem van je ziel. Gelukkig is het nooit te laat om die stem wel te horen als je er de rust en tijd voor neemt. Op deze manier kun je jouw eigen leven van richting laten veranderen, want wij mensen hebben het voorrecht om keuzes te maken. Het is aan ons hoe we omgaan met wat op ons pad komt.
Ik schrijf iedere dag ongeveer vier uur aaneengesloten. In eerste instantie verbaasde ik mij hoe moe ik daarna ben. Als ik erover nadenk is het niet zo vreemd. Vier uur intensief geconcentreerd werken is mentaal en emotioneel vermoeiend en de focus is daarna ook weg. Eigenlijk heel mooi hoe je lichaam aangeeft tot hier en niet verder. En ik kan niet anders doen dan er naar luisteren. Tijd om te lunchen en buiten op een ligstoel te relaxen. In de middagen ga ik met Nina wandelen en soms even een boodschap doen. Ik blijf graag in mijn huis en in mijn ritme. De continuïteit helpt me om bij mij zelf te blijven en steeds dieper naar mijn innerlijk te gaan. De volgende ochtend begin ik met het lezen van wat ik de dag tevoren heb geschreven om wat veranderingen aan te brengen. Het helpt mij om de draad weer op te pakken en dus zit ik zo weer in mijn verhaal. Ik probeer synoniemen te gebruiken en soms is het lastig om het juiste woord te vinden. Het spelen met woorden is heel boeiend. Het zoeken en schaven aan de tekst is heerlijk om te doen. Door het geluk dat ik dagelijks voel weet ik dat het klopt wat ik doe. Ik geef gehoor aan de boodschap van mijn ziel.

Column 3
Bestemming in zicht!

Het is zondag 4 december en om 10 uur rijd ik de snelweg op richting Barcelona/ Alicante. Het is prachtig weer en rustig op de weg. Ik geniet van de reis en kom voor het donker bij mijn huisje aan. Helena staat mij al op te wachten. Zij is degene waar ik contact mee heb gehad en die de sleuteloverdracht regelt. Het is een leuke jonge vlotte vrouw.
Ze laat mij het huisje zien en legt mij het één en ander uit. Het interieur is precies zoals ik al op foto’s heb gezien. Het voelt goed. Mijn huisje staat in een gezellige straat. De huisjes zijn gekleurd, afwisselend grijs, blauw en zalmkleurig. Alle huisjes hebben een muurtje en een ijzer hek die de tuintjes om sluiten. Voor en achter een terras. In het huisje liggen beige plavuizen en de tuin is betegeld met geglazuurde terracotta plavuizen. Dus eigenlijk is mijn tuin geen tuin maar één groot terras. Hier heb ik slechts een klein groen heggetje van coniferen, de rest is steen! Er is nog een logeerkamer met badkamer boven. Deze kamer is buitenom te bereiken via een, uiteraard betegelde trap en een betegeld dakterras. Het wordt me nu al een beetje te veel steen.
Wel fijn dat ik Nina niet zo vaak hoef te wassen, maar voor haar valt er niet zoveel te beleven en te besnuffelen. Thuis rent ze achter de kippen en parelhoenders aan en graaft ze kuilen in het weiland. Soms heb ik mij afgevraagd waarom ik niet een zwart hondje heb genomen, maar ach die worden toch ook vies ook al zie je dat niet direct. En bij een wit hondje zie je de donkere oogjes en het neusje zo goed.
Gelukkig hangen er wat lavendel bloemen van de buren over het tussen hekje. In de straat staan palmbomen en zowel aan het begin als aan het einde van mijn straat is een parkje met bomen , waar tussen geen fris groen gras maar grind. Grind waar je de kattenbak mee vult, het ligt ook vol met honden uitwerpselen. De mensen ruimen niets op terwijl er een groot bord staat dat je een boete van 60 euro krijgt als je dat niet doet. Tja, dit zie je niet als je via internet een huisje boekt. Ik weet bij nader inzien ook niet of ik het een parkje kan noemen. Het is even wennen voor deze country girl.
De volgende ochtend word ik met de auto opgehaald door Steef, mijn vroegere dorpsgenoot. Ik ga bij hem en zijn echtgenote Wil op de koffie in een naast gelegen dorp. Er staat een fiets met fietstassen voor me klaar, die mag ik lenen zolang als ik hier verblijf. We gaan met ons drieën boodschappen doen, op de fiets. De zon schijnt, de lucht is blauw en er staat een fris briesje.
Waar laat ik Nina? Steef stelt voor om haar in de fietstas te doen. Valt ze daar niet uit? Even proberen. Ik doe Nina in de tas en fiets een klein stukje heen en weer om te zien wat ze ervan vindt. Ze vindt het leuk. Ze zit op haar kontje in de tas en zet haar voorpootjes op de rand van de fietstas, haar koppie steekt er bovenuit. Ze kijkt om mijn benen heen naar voren, haar snuitje in de wind en haar witte haartjes wapperen naar achteren. Zo fietsen we naar de supermarkt. Wil biedt aan om buiten bij Nina te blijven zodat ik mijn boodschappen kan halen. We brengen de boodschappen naar mijn huisje en dan nodigen ze me uit om te gaan lunchen bij de, jawel, Chinees! Daar mag Nina gelukkig mee naar binnen. Het is er gezellig en rustig. Het eten is vers en goed van smaak.
Wat een hart verwarmend welkom van Wil en Steef. Ze nodigen me uit om zaterdag bij hun te komen lunchen. Dan kan ik gelijk bij hun op het terras mijn internet zaakjes regelen, zoals deze columns versturen. Ik hoop dat ik hun huis terug kan vinden, maar dat is van latere zorg.
De volgende ochtend sta ik om 8.30 uur op en begin met sporten. Ik heb een goed programma op mijn laptop van de Amerikaanse Jillian Michaels. Het is conditie en spiertraining! Er zit een lekker muziekje bij en Jillian praat me door de moeilijke momenten heen. Zij is mijn personal sport coach.
Met mijn ontbijt ga ik aan de voorkant van mijn huisje zitten in de warme ochtend zon. Daarna neem ik een douche en mediteer voordat ik achter mijn laptop plaatsneem.
Dit wordt mijn ritueel voor de komende 10 weken.

Column 2
Hit the road Jack…

Vandaag , Zaterdag 3 December 2011 vertrek ik voor mijn schrijfretraite.
Na een jaar ben ik er naar toegegroeid en popel ik om te beginnen aan deze toch wel bijzondere reis. Gisteren heb ik mijn koffers, tassen en computer in mijn auto gedaan.
Mijn lieve echtgenoot Jan, controleert het oliepeil en vult water bij. Ik doe de laatste tas in de achterbak en voer het adres van het hotel in Girona in mijn GPS in, de straatnaam kent mijn GPS niet. Het is de eerste etappe van mijn reis, ongeveer 500 Km rijden.
Nina, zal mij vergezellen. Zij is een Malteser hondje van 9 maanden oud, zij heeft een witte langharige vacht en brutale donkere oogjes. Ik heb haar ‘kooitje’ op de passagiersstoel naast mij geïnstalleerd met de veiligheidsgordel er omheen. Stevig en solide. Zo kunnen we naar elkaar kijken en dat is wel zo gezellig.
Om 10.30 uur ga ik op weg, uitgezwaaid door Jan. We zullen elkaar weer zien rond 20 December als hij en onze dochters de feestdagen bij mij komen doorbrengen. Ik heb geen internet in mijn huisje, maar gelukkig wel een mobiele telefoon zodat we elkaar kunnen spreken.
Ik heb voor onderweg een variatie aan cd’s klaarliggen. Ik zet een oude cd van Barbara Streisand op, leuk voor een uurtje maar dan ben ik haar toch wel zat . Ik zet een pianoconcert op van Chopin. Dat past mooi bij de omgeving waar ik door rij en bij mijn stemming. Ik kom steeds dichter bij de Pyreneeën. Het is mijn favoriete gebergte van wat ik tot nu toe bezocht heb in Europa.
Zowel zomers als voor de wintersport vind ik het daar adembenemend mooi. Ik besluit om niet helemaal over de snelweg te blijven rijden, maar een stuk door de bergen te nemen. Het kost wel meer tijd maar ik heb geen haast. Het is inclusief stops ongeveer zes uur rijden tot het hotel. Het is niet druk op de weg en ik geniet van de overhangende rotsen en de ravijnen waar rivieren door stomen. De natuur ligt te glinsteren in het zonlicht.
Ik kom in de buurt van Perpignan en wil de snelweg weer opgaan. Helaas de oprit naar de snelweg is geblokkeerd want er zijn wegwerkzaamheden aan de gang. Balen hoor. Waar is de volgende oprit ? Ik wordt de stad ingeleid en voor ik het weet rijd ik stapvoets door het centrum van de stad. Van rotonde naar rotonde, waar auto’s drie rijen dik zich een weg proberen te banen om op hun bestemming te komen. Het is zaterdagmiddag en aan weerszijden lopen drommen mensen te winkelen. O jee, dit schiet echt niet op en het is ook nog eens dood vermoeiend. Ik kan niets anders doen dan me overgeven en me mee te laten voeren in de stroom auto’s die allemaal de stad uit lijken te gaan. Nergens een bordje Barcelona.
Wel zie ik boven in de bergen auto’s rijden. Dat is dus de snelweg waar ik wil rijden, maar waar ik niet kan komen. Als ik de stad uit ben kom ik op een N-weg richting Girona. Het is druk en we rijden niet harder dan 80 km per uur. Dan kom ik toch op de snelweg, yes! Dan kan ik lekker doorrijden en de verloren tijd een beetje inhalen.
Ik moet voor het donker wordt toch bij mijn hotel zijn want ik ben nachtblind ! De snelweg naar Girona is onder constructie, echt doorrijden komt er niet van. Eindelijk de afslag Girona, mijn GPS is een beetje van slag en lijkt moeite te hebben om het hotel te traceren. En ja hoor, ik ben ook van slag en ik beland weer in het centrum van de stad. Ook hier is het een enorme drukte. Ik rij wat van hot naar her. Ik kom weer op de snelweg, maar dan blijkt dat ik te ver ben . Ik moet terug, weer door de peage richting stad, terug naar het Noorden.
Nu vind ik het niet zo heel erg om wat te zoeken, maar het is al behoorlijk schemerig en de tijd dringt dus voor mij. Dit veroorzaakt stress die langzaam overgaat in paniek. Er is chaos op de weg en ik laat me er in meesleuren. Zo buiten zo binnen, de chaos is nu ook in mijn hoofd. Ik stop voordat ik weer de peage op ga om even tot mijzelf te komen. Ik doe een ademhalingsoefening en wordt wat rustiger. Ik krijg Jan aan de telefoon, ik weet niet meer of ik hem of hij mij heeft gebeld.
Mijn rots in de branding blijft rustig. Zoek in je GPS onder informatie het adres van je hotel eens op, vraagt hij, ik zoek in mijn GPS en kom op het adres van het hotel. Klik dat aan en je GPS stuurt je erheen, zegt Jan. Ok, ik ben opgelucht en weer rustig. Binnen tien minuten ben ik er, volgens mijn GPS.
Ik neem toch een verkeerde afslag op een rotonde en zit weer in de stad.Maar dit keer ervaar ik het foutrijden anders als een uur geleden. Ik ben helder in mijn hoofd en behoud mijn rust. Ik denk ik moet terug naar die rotonde en de juiste afslag nemen. Ik ga links af een straatje in en hoop dat ik een blokje om kan rijden om weer op die rotonde te komen. Het is éénrichtingsverkeer en ik heb geen auto achter mij dus ik besluit te stoppen om iemand aan te spreken. Ik spreek een echtpaar aan en vraag of zij Engels spreken. Oh, ja gelukkig. Heel rustig, met een Spaans accent maar heel goed te verstaan, legt de man mij uit hoe ik bij het hotel kan komen.
Hij herhaalt de uitleg 3 keer, heel helder en rustig en vraagt dan bezorgt of het me gaat lukken. Ja hoor ! Ik herhaal het, rechtsaf en dan met de verkeersstroom mee. Twee rotondes recht oversteken, na de 2e rotonde is het hospitaal dat uit rode bakstenen is gebouwd,aan mijn rechterhand, dan bij de 3e rotonde links af en zal ik het hotel etappe/ibis vanzelf zien. En, zegt hij, er is ruimte genoeg om te parkeren. Wat een vriendelijk en behulpzaam echtpaar. Muchas gracias !
Binnen 10 minuten parkeer ik voor het hotel. Ik maak eerst een klein wandelingetje met Nina. Ik ga een schuifdeur door om in te checken. Een aardige Spaanse jonge dame begroet me. Ze kijkt in de computer en zegt: Ah, u heeft gereserveerd bij Ibis, dan moet u naar buiten en de volgende deur naar binnen gaan. Ik bedank haar en ga de volgende deur in. Achter de balie staat dezelfde jonge dame mij op te wachten met een big smile. Ik moet ook lachen, ben ik in de Engelse tv-serie Fawlty Towers terecht gekomen ? Tussen de twee recepties van Etappe hotel en Ibis hotel is er geen muur. De receptioniste bedient beiden balies.
Het is een mooie kamer en een lekker bed, wat zal ik slapen! Alles is op zijn pootjes terecht gekomen. Ik ben gearriveerd in het hotel en bij mezelf !

Column 1
Het planten van een zaadje

Al van jongs af aan vind ik het leuk om te schrijven. Het begon rond mijn 11e /12e jaar met het schrijven van korte kinderverhaaltjes en ik ben toen ook begonnen met een kinderboek schrijven. Op mijn verlanglijstje voor Sinterklaas stond een kroontjespen met een potje oost-indische inkt en een schrift om gedichten in op te schrijven. Het schrift met de gedichten heb ik nog maar waar de rest is gebleven weet ik jammer genoeg niet.
December 2010 besloot ik de maanden januari en februari 2011 vrij te houden om te gaan schrijven. Thuis in mijn healing kamer. Ik begon met het opruimen van mijn bureau en schoonmaken van mijn kamer als mentale voorbereiding. Zo, computer op het bureau, deur dicht en laat maar komen. Wat er kwam was onrust en onsamenhangende tekstjes waar ik helemaal niet tevreden over was, maar ik dacht het komt wel.
Om een lang verhaal kort te maken, het kwam niet. Ik vond steeds een excuus om bij mijn computer weg te lopen. Even de was in de machine doen, lekker belangrijk toch. Een kopje koffie halen uit de keuken. Ach, even de post uit de bus halen, de honden uitlaten en lekker een frisse neus halen.
Tsja en toen werd ik geveld door de griep, een fikse griep met een abces in mijn rechter oor. Mijn huisarts schreef mij een penicilline kuur voor en rust. Daar kon ik mij ook helemaal aan overgeven, ik heb heel wat uren geslapen.
De onrust was weg en ik was blij dat mijn agenda leeg was en ik dus alle tijd had om ziek te zijn. Bovendien had ik rust en ruimte om na te denken en diep naar mijn ziel te luisteren waarom ik zo onrustig was terwijl mijn verlangen om te schrijven zo groot aanwezig is.
De onrust was er omdat mijn besluit te snel genomen was. Ik had een druk jaar achter de rug en ook december was een volle en drukke maand met veel afspraken geweest, een onrustige maand. Het besluit om de volgende twee maanden te gaan schrijven was te kort na de drukte.
Ik had dus niet goed geluisterd naar wat ik nodig had en dat was eerst uitrusten. Vervolgens moet ik goede condities creeren om te kunnen schrijven. Schrijven is immers een creatief proces dat ik niet kan afdwingen. Daar heb ik rust en ruimte voor nodig en een omgeving waar ik mij fijn voel en niet afgeleidt word door bijzaken. Verder heeft het idee tijd nodig om in te dalen en te rijpen.
Ik besloot om te gaan overwinteren in Spanje! December, januari en februari volgend jaar. Dan kunnen ik en mijn gezinsleden er naar toe groeien. Ik heb wat vooronderzoek gedaan naar waar ik in Spanje het beste kan overwinteren.

Dat is de Costa Blanca geworden, het heeft een heerlijk klimaat en er is genoeg te huur. Ik heb het verder laten rusten, maar het zaadje is geplant en heeft nu slechts van tijd tot tijd water nodig om te ontspruiten.
In september heb ik een bungalow in een klein dorpje gehuurd voor 10 weken. Via internet en telefonisch contact is dat heel soepel verlopen. Ik heb het huurcontract ondertekent en de borgsom overgemaakt.
Kennissen uit mijn geboorte dorp zijn vier jaar geleden in Spanje gaan wonen, in de Costa Blanca. Ik besloot ze een mail te sturen en ze op de hoogte te stellen van mijn plannen.
Wat blijkt, mijn bungalow ligt slechts 1,5 km bij hun woonhuis vandaan. Dus om de hoek!
De wens om een boek te gaan schrijven is altijd aanwezig gebleven en nu gaat het er dan toch echt van komen. Ik ben benieuwd wat er uit dat zaadje gaat groeien.

Irma.

"Leven in aandacht is waarachtig liefhebben."